ครั้งแรกที่เจอ
ฉันยืนเก้อเคอะเขินเหมือนเมินหมาง
แท้ใจสั่นหวั่นไหวใช่เบาบาง
ต้องอำพรางสร้างใจใส่เฉยชา
ดุจชะตาฟ้ากำหนดกฎลิขิต
เปิดนิมิตม่านสายใจใยเสน่หา
ดลฉันเธอทอถักรักเรื่อยมา
ร้อยปรารถนาหนึ่งเดียวเกี่ยวก้อยใจ
ต่างเติมรักเติมฝันปันโอบเอื้อ
ต่างแผ่เผื่อผูกขวัญที่หวั่นไหว
ต่างสมัครสมานสานสายใย
ต่างอภัยให้ตอบมอบซึ่งกัน
เมื่อดอกรักเบ่งบานขานชูช่อ
ร้อยเกี่ยวก่อความลึกซึ้งครึ่งของฝัน
ใจสองดวงเคยพลัดพรากจากผูกพัน
สบสุขสันต์สมหวังดั่งใจปอง..