แก้วประเสริฐ
รุ่งฤดีศรีสมร
ยามฟ้าสางสายหมอกระลอกไสว
ดุจคลั่งไคล้แพรวพราววับวาบไหว
เย็นยะเยือกทอร่างสร้างแกว่งไกว
คลื่นขวักไขว่ตะวันทาบอาบนภา
สุดแสนชื่นพบร่างพราวพร่างฟ้า
ดั่งจันทราอ่อนช้อยคล้ายคอยหา
สู่ม่านหมอกลอยล่องผ่านท้องนภา
เสมือนบุปผาเบ่งบานซ่านใจลอย
เหนือขุนเขาเมฆลอยคล้อยแลเห็น
ลมพัดเย็นเคลียร่างนางละห้อย
เก็จน้ำค้างแวววาวเฝ้าเศร้าคอย
ร่างอ่อนช้อยเหลียวแลแม้สายตา
ล้วนทุกสิ่งเวิ้งว้างดุจดังหมอก
หรือถูกหลอกจากชายที่ใฝ่หา
แม้บุปผาซ่านกลิ่นโรยรินมา
มินำพาเฝ้าเพ้อละเมอครวญ
โอ้ตะวันอรุณสางสร้างไพศาล
มวลตระการพฤกษาพาร่ำสรวล
ดูแกว่งใบเก็จแก้วหลุดแว
หน้าส่วนตัว
1669
7
0
