อลัญชา
ความอ้างว้างดั่งหมอกควันแห่งความเจ็บปวด
เฝ้าคอยกลืนกินหมู่มวลผีเสื้อให้มอดไหม้
ปีกแห่งสรวงสวรรค์
พร่ำเพรียกหาหยาดน้ำตาแห่งฝูงกาทมิฬ
ฤา ความรัก คือกลลวงอันเป็นนิรันดร์
สร้างสรรค์ภาพมายาดั่งขับลำนำกวี
หลอกล่อให้นกน้อยสยายปีกบินมาติดกับ
สิ่งซึ่งเปรียบดั่งแร้วหนามกุหลาบอันงดงามและหอมหวาน
พันธนาการรัดแน่นไม่อาจเสื่อมคลายจากดวงใจที่แตกสลาย
บุปผาชาติอันเหี่ยวเฉาเร่ร้องเรียกแผ่วเบา
หากสดับฟังกังวานของมันก่อนแสงตะวันจะลับลา
จักได้ยินเพียงถ้อยคำหนึ่งซึ่งมิอาจเทียบค่าใด
คือ หัวใจที่รักมั่น แด่ดวงตาอันแสนงดงามของธุลีดิน
ภายใต้โอบกอดแห่งผืนนภาสีดำ
แล ธารน้ำซึ่งเยือกเย็น ไร้วิญญาณ
1354
5
0
หน้าส่วนตัว
