** รักมิรู้บาน (โคลง) **

แก้วประเสริฐ

                  **  รักมิรู้บาน  **
..๏ เรียมเรียมโปรยรักแล้ว          โรยลา
อ้อมกอดเคยเสน่หา                    เพริดแพร้ว
หอมดอมกลิ่นปทุมมา                  ลุสู่   ยากแฮ
อกพี่คงพลาดแคล้ว                      มิ่งน้องคอยฝัน ๚
..๏ วันคืนแลผ่านพ้น                    ครองนาง
วจีกล่าวลุล่วงกลาง                       ฟากฟ้า
จักจั่นสำเนียงพลาง                      เสนาะลั่น   เย้ยเอย
มณีหยาดฟ้าจากหล้า                    ลบสิ้นคำหวาน  ๚
..๏ สายลมโชยกลิ่นเย้า                 ใจพลอย   สั่นแฮ
ริกริกหวั่นไหวคอย                         เพื่อน้อง
แลจันทร์มืดเมฆลอย                     บังปิด   นวลเฮย
เปรียบดุจดั่งอกต้อง                        สู่เพ้อยากสนอง ๚
..๏ ไหวหวั่นคอยเหลือบน้อง            หวังพิศ
ร้าวปวดผ่านมากคิด                       ชอกช้ำ
เคยอิงก่อนแนบสนิท                      สนองสู่   รักแฮ
ม่านปลิดดั่งตอกย้ำ                        พี่แล้วรักสลาย  ๚
..๏ กลิ่นแก้วหอมดั่งเย้ย                เพียงฝัน   นางเอย
รักต่อนวลน้องอนันต์                      ผ่องแผ้ว
กลับกาลสู่แปรผัน                          เพ้อพร่ำ   จริงแฮ
โอ้ยอดรักดุจแก้ว                           กลิ่นสิ้นเปลี่ยนพลัน ๚
..๏ ค่ำคืนเดือนแจ่มฟ้า                   พร่างพราย
ดาวส่งแสงประกาย                         ระยับฟ้า
ผกาหอมกลับโปรยปราย                 คืนค่ำ   ภิรมย์แฮ
สร้างอกพลันอ่อนล้า                        ใฝ่น้องยากสนอง ๚
    ..๏ หวิวหวิวใจสั่นคล้าย                ลอยลม
หวังยากมาชิดชม                            สู่เจ้า
เหลือเพียงแต่อกตรม                      ผันฝาก   ลมเฮย
ลอยล่องเพื่อคลอเคล้า                     มิ่งฟ้าหวังเชย ๚
 ..๏ เวียนวนจนอ่อนล้า                     พฤกษ์ไพร
จ้องเหม่อคอยไฉไล                        ยากแล้ว
หวั่นไหวล่องลอยไกล                      ผันพลิก   กาลแฮ
เพียรรักหวังเพริศแพร้ว                  ฝากฟ้าคืนสนอง ๚ะ๛
                           ***   แก้วประเสริฐ.   ***