.....ชมแต่เงา.....
....รอยละมุนกรุ่นไรผมใคร่กล่อม
ชื่นดมดอมหอมเหเสน่หา
คืนใดหนอขอแนบนุชบุษบา
เหงา...เหว่ว้าอารมณ์....ชมแต่เงา
.....ลมเหนือเผื่อหนาวสาวเหน็บ
ใจเจ็บเก็บลึกดึกเศร้า
หรีดหริ่งระงมข่มเร้า
เพียงเงา...เรารู้ผู้เดียว
....คนไกล...ไยหมองร้องไห้
หัวใจให้ย้ำกรำเคี่ยว
หลงทิศผิดร้าย..ดายเดียว
แลเหลียวเปลี่ยวร้าง....ทาง..มี
.......ดึก หนาว ร้าวไหวในอก
สะทกสะท้อนค่อนถี่
กล้ำกลืนฝืนทนคนดี
ป่านนี้มีใครใกล้รอ....
๑๑๑๑๑
14 มกราคม 2547 07:27 น. - comment id 202465
ซึ้ง

14 มกราคม 2547 11:29 น. - comment id 202506
เหลือแต่เงาเราไม่มีนี้เหมือนก่อน เหลือแต่ความอาวรณ์ไม่มีสิทธิ์จะชิดใกล้ เหลือแต่เพียงอดีตเหมือนคอยกรีดกับแผลใจ เหลือแต่เงาไม่เหลือใครให้เศร้าจริง *-*กลอนไพเราะจังเลยค่ะ ชอบค่ะชอบ*-*

14 มกราคม 2547 18:33 น. - comment id 202687
เปล่าเปลี่ยวโดดเดี่ยวเศร้า ชมแต่เงาเจ้าเลือนหาย ครวญครางอ้างว้างกาย ตรมหมองไหม้ไร้คู่เคียง

14 มกราคม 2547 22:02 น. - comment id 202776
สวัสดีครับคุณทิกิ..คุณผู้หญิงไร้เงา และคุณชัยชนะ...ยินดีที่มาเยี่ยมชมครับ

15 มกราคม 2547 01:46 น. - comment id 202837
.สวัสดีค่ะ.. ....มัย...โพสเยอะจัง...ตามมะหวัยยย.... ..คุ้นๆ แฮะ...บทนี้.....อิอิ ....^-^....

17 มกราคม 2547 10:40 น. - comment id 203928
สวัสดีครับ... แปะหลายหน..ไม่เดินน่ะ.. อืดจัง..... หนีเสือปะจรเข้....เฮ้อ คุ้นที่ไหน.... ^_^
