อนิจจานี่หรือคืออนิจจัง

แก้วประเสริฐ

                         อนิจจานี่หรือคืออนิจจัง
          ลมพัดไหวแกว่งไกวจนใบลู่
มองยืนดูกิ่งก้านแทรกแตกสาขา
บ้างงอคดลดเลี้ยวเกี่ยวไปมา
อีกชี้ฟ้าตั้งตรงจนหลงต้น
          มีเถาวัลย์พันเกี่ยวดูเคี้ยวคด
มิอาจกำหนดกฎไว้คล้ายมิสน
ว่าต้นอื่นเป็นฉันท์ใดให้ปะปน
อีกใบหล่นปนเปรอมิเป็นทาง
          สุดจำแนกแยกแยะเป็นหมวดหมู่
ลมพัดกรูใบปลิวไปไร้สะสาง
เฝ้าเพ่งพิศคิดดูมิอาจวาง
ใจอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเกี่ยวชีวิต
          แม้นเป็นมนุษย์สุดแสนหาแก่นแท้
ยากจะแก้สิ่งในตัวเพราะมัวจิต
หลงพะวงพร่ำเพ้อละเมอคิด
ที่สถิตนอกในปองเป็นของเรา
          เปรียบใบไม้หลุดไปจากขั้วต้น
บางก็หล่นใกล้โคนจนอับเฉา
มีบ้างไกลสลายสิ้นสุดทำเนา
ยากจะเข้าเฝ้ากลับมาสู่ถิ่น
          คิดย้อนกลับเข้าในสุดให้สะท้าน
ความเบิกบานหดหู่จนดูถวิล
ความแน่แท้เปลี่ยนไปสุดอาจินต์
ดูสูญสิ้นของกายคล้ายละลายไป
          อันเนื้อหนัง-มั่งสาหุ้มภายนอก
เหมือนลางบอกกาลเวลามาผลักไส
ดูยับย่นหม่นหมองจนห่างไกล
อีกข้างในให้แสดงบ่งบอกมา
          ความทุกข์เจ็บปั่นป่วนรวนร้าวสนิท
ยากจะปลิดคิดหักจริงเจียวหนา
สุขที่เคยได้รับมันกลับลา
เหลือเพียงมรณาเวลามาจับจอง
          ดุจดั่งใบไม้ซึ่งไร้จากขั้วต้น
พอมันพ้นยากทวนหวนกลับสนอง
ต้องอ้างว้างกลางพระพายมิสมปอง
แลหม่นหมองเพราะคะนองจนลืมตัว
          อนิจจังนี่คือแก่นแท้ที่แน่หรือ
ช่างกระพือสื่อกิเลศจนปวดหัว
หากไม่ลดละมันจะหมองมัว
รุกระรัวมั่วไปกลายเป็นอนิจจา.
            ๙๙๙   แก้วประเสริฐ.   ๙๙๙