ถนนสายเก่า
ฟ้ากว้างเกินไปที่จะมองคนเดียว
ถนนสายเก่ามันก็คดเคี้ยวจนฉันจำทางกลับไม่ได้
รถเมล์สายไหนบ้างจะแล่นไปสุดสายที่ใด
คล้ายๆว่าฉันลืมไปแล้วหมดหัวใจ....เมื่อเธอจากลา
คล้ายฟ้ายามกลางคืนที่มืดมิด
รอตะวันกลับมาส่องแสงคืนชีวิต...อย่างอ่อนล้า
คนเหงา...ฟ้าเหงา.....นั่งจับเจ่า ...รอเวลา
ไม่รู้แสงตะวันจะคืนความอบอุ่นมา....เมื่อไร
อยากนั่งรถเมล์ไปเรื่อยๆจนสุดสายถนน
จำไม่ได้แล้วว่าทางกลับบ้านมันวกวน หรือใช้ถนนสายไหน
ดาวดวงไหน...ยิ้มมา หรือกระพริบน้ำตา บาดหัวใจ
หัวใจฉันก็ยิ่งร้องไห้...จนไม่อาจหลับตา
จำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่คิดถึง
ที่กลับมานั่งร้านเก่า....มองหาใครคนหนึ่ง..
1142
14
0
หน้าส่วนตัว
