ความทรงจำของหัวใจ

ran

ขอบฟ้าสีทอง
                                                                เมื่อตะวันลอยล่องลับฟ้า
                                                ต่อจากนั้นไม่นานความมืดก็เข้ามา
                                                       ปลกคลุมทุกยอดหญ้าฟ้ามืดไป
                                                           รู้ไหมในในขณะที่ฟ้ามืดมิด
                                                 ยังมีใครที่นี้คิถึงเธอ แอบหวั่นไหว
                                                          ฟ้ามืดมิดพระอาทิตย์หายไป
                                           แต่ความคิดถึงช่างห่างหายได้ยากเย็น
                                                    เพราะเป็นความความทรงที่มีค่า
                                            ทุกเวลาจึงห่วงหาและอาทร อยากเห็น
                                                      หาได้พบหน้าสบตาทุกเช้าเย็น
                                     ความปวดร้าวคงไม่ลำเค็ญคงไม่กลายเป็น
                                                                              ......หยดน้ำตา