วันคืน...นานแสนนาน ผ่านกี่พบชาติ
มิอาจ...มาพลัดพราก จากกันได้
ความรัก...ชักนำพา มาด้วยสายใย
เรียกว่า...สัญญาใจ ให้กันมา
เคยสร้าง...ทางบุญกรรม นำพาชีวิต
เคยแนบ...แอบชิด สนิทเสน่หา
เคยได้...ให้ไว้ ในสัจวาจา
เคยพลี...ด้วยชีวา ว่าจะมั่นคง
ชาตินี้เล่า...เขาไฉน ไยจึงหนี
ชาตินี้เล่า...ไยเขานี้ จึงลืมหลง
ชาตินี้เล่า...เขาไฉน ไม่ซื่อตรง
ลืมเรา...หรือเขาคง หลงลืมไป
ไม่รัก...ชักกลัว ว่าตัวจะโดนทิ้ง
ไม่จริง...เขาไม่ทิ้งเราไปใช่ไหม
ไม่ลืม...เขายังไม่ลืมสัญญาใจ
ไม่!...เขาต้องไม่ลืมสัญญา
ร่ำไห้...ในวันนี้ที่เขาจาก
พลัดพราก...จากนี้ไป ไม่เห็นหน้า
เรียกร้อง...ต้องการให้เขากลับมา
หมดปัญญา...ก
2247
0
0
หน้าส่วนตัว
