ใน..เส้นทางสายรุ้ง..สู่ทุ่งข้าว...!

พุด

รวงทิพย์รวงทองในครองฝัน
วันสวรรค์เมตตาพามาพบ
งามเกินงามรักดื่มด่ำมิรู้จบ
ตราบผืนดินกลบหน้ายังตราจำ

คือเส้นทางสายรุ้งสู่ทุ่งข้าว
ระย้าพราวท่ามหยาดฝนระรินร่ำ
วิถีไทวิถีทองวิถีธรรม
หยาดเหงื่อพรำจากจิตใสใจชาวนา

หวังหล่อเลี้ยงผองชนบนผืนโลก
ลบเลือนโศกสร้างสันติมีคุณค่า
สอนสัจจธรรมสรรพสิ่งอิงพึ่งพา
รู้เมตตาเสนอสนองครรลองคน

รอเวลาโลกแหลกสลายลา
พลีน้ำตาท่วมท้นทุกแห่งหน
คงสายเกินแก้นาฏกรรมช้ำกมล
วันทุกข์ทนวันสิ้นโลกโศกนิรันดร์...!
..................................................


http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song2068.html
รอยไถแปร 

ทุ่งนาแดนนี้ ไม่มีความหมาย
เหลือเพียงกลิ่นโคลนสาบควาย
เห็นซาก คันไถแล้วเศร้า
เห็นนาที่ร้าง นั้นมีแต่ฟาง แทนรวงข้าว
เห็นเคียวที่เกี่ยว เหน็บติดเสา
เล่นเอาใจเรา สะท้อน
ทุ่งนาแดนนี้ ข้าเคยไถทำ
สองมือ ข้าเคย หว่านดำ
ฤดู ฝนพร่ำ หน้าก่อน
แต่มาปีนี้ ฤดี ข้าแสนจะสะท้อน
เพราะมา ไร้คู่ กอดเคียงหมอน
ทิ้งให้เรานอน ระกำ
รอย ไถเอย ข้าเคยไถถาก
เดี๋ยวนี้ เจ้ามา คิดจาก
ฝากให้ เป็นรอย ไถช้ำ
เปลี่ยนรอย ไถใหม่
ทิ้งรอย ไถเก่า ระกำ
อกใคร ใครบ้าง ไม่ช้ำ
เมื่อยาม เห็นรอย ไถแปร
ทุ่งนาแดนนี้ คงร้างไปอีกนาน
ข้าเอง ก็เหลือ จะทาน
เพราะมัน แสนสุด จะแก้
หมดกำลังใจ แล้วเรียมเอ๋ยข้า คงตายแน่
จะไถไปอีก ก็กลัวแพ้
เพราะรอยมันแปร เสียแล้ว เรียมเอย

ทุ่งนาแดนนี้ คงร้างไปอีกนาน
ข้าเอง ก็เหลือ จะทาน
เพราะมัน แสนสุด จะแก้
หมดกำลังใจ แล้วเรียมเอ๋ยข้า คงตายแน่
จะไถไปอีก ก็กลัวแพ้
เพราะรอยมันแปร เสียแล้ว เรียมเอย...