
สายฝนพรำพร่างพรายสานสายฝัน
ยามผูกพันอุ่นจิตพิสมัย
หอมดอกรักรวยรินประทินใจ
ชุบวิญญาณ์คนไร้คลายทุกข์ตรม
ราวฟ้าหม่นฝนโปรยลมโชยชื่น
ฝากสายลมพัดคืนความขื่นขม
ณ แดนนี้มีเพียงรักรื่นรมย์
เชยสนิทชิดชมเพียงสองเรา
ทะเลหมอกดอกหญ้าระย้าหยด
ดูงามงด ชดเชยคนเคยเหงา
กรุ่นกลิ่นอวลหวนห้อมหอมบางเบา
มนต์รักแห่งขุนเขาบันดาลใจ
ดอกรักบานพราวพร่างกลางพรรษา
งดงามกว่าดอกฟ้าถิ่นไหนไหน
มองสบตาเกินกว่าสัญญาใด
ไม่มีใครหรือเขา........เรารักกัน