เหงามาก - มาก

ปากกาดาว...

             บ่ายวันหนึ่งขณะกำลังนั่งคุยกับคุณตาวัย ราว ๆ 70 
             สองวันนี้ที่บ้านคุณตาดูไม่เงียบเหงาเหมือนทุกวัน 
             เพราะเสียงหัวเราะ เสียงความสุข จากกลุ่มของหลานและเพื่อน ๆ ที่
             มาเที่ยวพักผ่อนกันในวันปิดเทอม 
             ช่วงบ่ายก่อนที่ลูกหลานกำลังจะลากลับ 
             ซักราวครึ่งชั่วโมงได้ที่นั่งคุยกับคุณตาตามประสาวัยรุ่นนั่งฟังวัยแก่เล่า 
             จริงที่เดียวแหละ ที่เค้าบอกว่า คนแก่จะชอบพูดถึงความหลัง 
             และคุณตาก็คือคนแก่ ตามที่เค้าว่าไว้จริง ๆ 
             คุณตาเล่าเรื่องสมัยก่อนให้ฉันฟัง  ดูแกมีความสุขดี 
             คุณตาบอกแกเคยเรียนในกรุงเทพเหมือนอย่างฉันนี่แหละ 
             แต่แกไม่ชอบเอาซะเลย อยู่ไม่กี่ปีก็กลับมาอยู่บ้านเราดีกว่า
             ด้วยเหตุผลที่ว่า อยู่ที่นั่นวุ่นวาย คนก็เยอะ ค่าใช้จ่ายก็สูง
             ฉันกวาดสายตาไปรอบ ๆ บ้านที่จัดได้ว่า ใหญ่ พอดูทีเดียว
             ถ้าจะอยู่สำหรับ " คนเดียว " อย่างคนแก่เช่นคุณตาแล้วล่ะก็ 
             มันใหญ่เกินไป 
             " บ้านหลังใหญ่มาก คุณตาอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่เหงาแย่หรอคะ " 
             " เหงา เหงาสิ ไม่ใช่เหงาธรรมดาด้วย เหงามาก - มาก" 
             " ลูกหลานเค้าก็พยายามหาหนังสงหนังสือ นิตยสารต่าง ๆ มาให้นะ " 
             " แต่ก็อาศัยวัน ๆ อยู่กับต้นไม้พวกนี้แหละ โน่นก็มีมังคุดด้วยนะ ปลูก
             
             ตั้งปีกลายโน่น ตอนนี้กินได้ละ " 
            
             ฉันฟังคุณตา พลันก็กวาดสายตามองต้นไม้น้อยใหญ่ที่อยู่รอบ ๆ 
            
             บริเวณบ้านเหล่านั้น ที่เป็นทั้งสวนและที่วิ่งเล่น หรือ พักผ่อนหย่อนใจ
 
            ได้เป็นอย่างดี   มันมีจำนวนมากทีเดียว
 
            คุณตาแกคง " ขยัน " พอควร  หรือไม่ก็ "เหงา"  พอดู 
 
            ไม่รู้เหมือนกัน
             " วัน ๆ ก็อยู่กับต้นไม้ต้นหญ้านี่แหละ พอช้วยได้บ้าง 
             เพราะวัน ๆ ตื่นขึ้นก็ไม่รู้จะทำอะไรเหมือนกัน " 
             นี่แหละคำตอบของคนแก่คนหนึ่ง ชายชราผู้ไม่เคยแสดงสีหน้าใดใดกับ
             ความรูสึกข้างต้น 
             ดูเหมือน "ความเหงา" กับ "ความชิน" จะกลายมาเป็น "เพื่อน" คุณตา
             แทนลูกหลานไปแล้วกระมัง 
             สิ่งที่คนวัยอย่างคุณตาต้องการ ไม่ใช่อะไรเลย 
             เงิน ทอง หนังสือ บ้านหลังใหญ่โต  
             คุณตาต้องการแค่  " ความรักและการดูแลเอาใจใส่ " 
             แค่นั้นเอง 

              
  
             --------------------------------- 
             ถ้าหากวันหนึ่งคุณเสียชีวิต 
             บริษัท ที่ทำงานของคุณ เค้าสามารถจ้างคนอื่นมาทำงานแทนคุณได้ 
             แต่ "ครอบครัว" ของคุณ ไม่สามารถหา "คนอื่น"  มาแทนคุณได้เลย 
             เค้าจะคิดถึงคุณมากเพียงใด 
             --------------------------------- 
  
  
             ฉันเชื่อว่า คนแก่อีกหลายคงคงตอบเช่นเดียวกันกับคุณตาคนนี้แหละ 
             วันนี้คุณดูแลคนที่มีพระคุณกับคุณแล้วหรือยัง 
  
  
  อ า จ เ ป็ น เ พ ร า ะ บ้ า น มั นก ว้ า ง ไ ป   หั ว ใจ เ ล ย ดู เ ห งา   -   เ ห ง า