กษาปณ์ บุบผา
วัน เดือน ปี มันก็แค่สว่างกับมืด มันเข้ามาตอนนานาฬิกาปลุกดังขึ้น แล้วต้องลุกขึ้นไปต่อสู้กับความสว่าง เพื่อดำรงชีวิต ทำงานเพื่อประทังชีวิต หาอะไรใส่กะเพาะ เมื่อความมืดคลืบคลานเข้ามาก็เป็นเวลาของการพักผ่อน เพื่อเก็บเรี่ยวแรงไว้ สู้กับวันใหม่
มันเป็นอย่างนี้ มันเข้ามาแล้วออกไป ออกทางประตู แล้วกลับเข้า ประตู เป็นอย่างนี้ ทุกเมื่อเชื่อวัน จำเจ ซ้ำซาก รีบเร่ง ชักช้า เอื่อยๆ วันเดือนปีมันก็แค่เวลาที่รมชีวิต นับวันก็เริ่มเหี่ยวเฉา และอ่อนกำลัง
เรามองออกไปแต่ข้างนอก มองดูการเคลื่อนไหวของชีวิตอื่น การรีบเร่ง การพัฒนา สิ่งใหม่ๆ เทคโนโลยี ความก้าวหน้าทางวิทยาการ ข่าวสาร จนทำให้บางทีรู้สึกเบื่อ และ
1658
0
0
หน้าส่วนตัว
