
หนึ่งวันที่ผ่านไปอีกเรื่อยเรื่อย..
ฉันยังคงเอื่อยเฉื่อย..เพราะความไม่ขยัน..
และไม่ได้เก่งกว่าใครในร้อยพัน..
แต่ตัวเรานั้น ก็ยังคงไม่พยายาม..
ท้อใจอยู่บ้างกับความเป็นจริง..
เมื่อทุกสิ่ง ไม่ได้เป็นไปอย่างงดงาม..
อนาคตวางไว้แล้วไม่ต้องถาม..
แต่จะตามที่คิดนั้นหรือไม่..ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง..
จะตั้งใจเรียนแล้วนะ..
ถึงแม้จะ เหนื่อยล้า จะทำให้พ่อทึ่ง..
ว่าลูกคนนี้..ดีกว่าที่พ่อเคยคำนึง..
จะทำให้พ่อได้ซาบซึ้งกับวันรับปริญญา..