เมื่อเธออยากจากไปใครจะห้าม
ฉันมิปรามตามใจใฝ่ปรารถนา
เมื่อซวนเซเร่ล้มห่มร้าวมา
คงพูดว่าวงเวียนกรรมมันซ้ำรอย
จะให้ฉันโอบประคองตระกองขวัญ
เช่นก่อนนั้นนะยากนักจักสุดสอย
เพราะช่องว่างกลางใจในการคอย
ฉันปลดปล่อยพันธะคืนอิสระใจ
เหมือนว่าวน้อยเหลิงลมชมท้องฟ้า
ท่องเวหาจนสายป่านยากต้านไหว
จนเจ้าของต้องยอมปล่อยล่องลอยไป
ลมบนใหญ่ซัดกระหน่ำช้ำหมดแรง
สายป่านขาดกระดาษฉีกปลีกปลิวว่อน
เรียงสลอนลดสีสันพลันอับแสง
จะโทษใครในกำหนดบทบาทแพง
รอยเว้าแหว่งครั้งนี้ที่ร้าวราน
ในความเจ็บเหน็บหนาวร้าวปวดปร่า
คลื่นน้ำตาตรอมตรมห่มผสาน
ลบรอยช้ำทำเองได้ไม่ต้องนาน
เธอก็ผ่านพ้นได้ทำใจเถอะ.
18 มกราคม 2552 16:01 น. - comment id 937409
สุดสายป่านอาจจะมี คนที่คุ้มค่าแก่การรอก็ได้นะคะน้องนางฟ้า แบบหลังมรสุมมักจะมีสายรุ้งนะค่ะ

18 มกราคม 2552 19:53 น. - comment id 937456
แวะมาดูว่าสุดสายป่านจริงป่ะ

19 มกราคม 2552 05:27 น. - comment id 937601
ค่ะพี่ยาแก้ปวด...ก็ต้องทำใจแหละค่ะ

19 มกราคม 2552 05:28 น. - comment id 937602
คงสุดแล้วละค่ะคุณพิมพรรณ

19 มกราคม 2552 12:43 น. - comment id 937736
เมื่อมันเป็นไปแบบนี้ จะยื้อไว้ก็รังแต่จะทำให้เกิดความเจ็บปวด ทำในสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองนะคะ

21 มกราคม 2552 16:48 น. - comment id 938939
ใช่ค่ะคุณkrajokngao
