โอย....ทำไมวันนี้อากาศหนาว
ตื่นมานั่งหาวไม่อยากลุกไปไหน
ก็เมื่อคืนโรคเหงาเข้าขั้นอันตราย
จึงต้องนั่งคิดถึงเธอไป ไม่หลับไม่นอน
เบื่อเบื่อก็ร้องเพลงให้เธอ
แต่พอเผลอนิดหน่อยหมาก็หอน
ลูกจ๋าลูก หยุดร้องนะ แม่มาวอน
แกล้งทำนอนพอแม่หลับก็แอบลืมตา
โรคกำเริบจะนอนได้ยังไง
เปิดคอมให้มันรู้ไปเลยสิว้า
เข้า msn หวังจะคุยกับเธอสักครา
ถ้าจะบ้าเที่ยงคืนกว่าใครเค้าจารอ
ง่วงง่วงง่วง ง่วงจังเลยตอนนี้
แรงกายใจที่มีเริ่มถดท้อ
หายเป็นสิบครั้งแล้วจนน้ำตาคลอ
พอ พอ พอ เลิก เลิก...
...จาไปนอน