ติดลิฟต์ค่ะ T-T

แว่นหนา

เรื่องมันเกิดไม่นานที่ผ่านมา 
แว่นหนาจะไปหาแม่ที่ชั้นสี่ 
กดเรียกปุ๊บลิฟต์มาปั๊บเปิดพอดี 
เข้าไปกดปุ่มเลขสี่ ถอนหายใจ 
     ลิฟต์มาถึงชั้นสองมันสะดุด 
และตามด้วยการหยุดไม่เคลื่อนไหว 
ปิดสนิทไม่เปิดแต่อย่างใด 
ซวยแล้วไงทำอย่างไรดีล่ะวา 
     ยืนรวบรวมสมาธิสักพักหนึ่ง 
ทุบประตู ตึง ตึง มีใครมั้ยคีาาาาาาาาาาา 
ชั่วอึดใจได้ยินเสียงตอบกลับมา 
รอหน่อยนะเดี๋ยวช่างมาอย่ากังวล 
     นั่งรอรอ รอแล้วก็รอเล่า 
มีแต่เรานั่งเหงาเคล้าสับสน 
นั่งคนเดียวเปลี่ยวปล่าวร้าวกมล 
กลัวมีคนโผล่มาจะทำไง 
    เริ่มประสาทหวาดหวั่นขึ้นทุกที 
เรื่องของเรื่องคือกลัวผี ยอมรับก็ได้ 
กลัวมีผีโผล่มา อย่าง The Eye 
กลัวแทบตายใจเกือบวายทรมาน T-T 
     ไปนึกถึงที่ครูสอนเอาไง้ 
จึงหลับตาสงบใจมือประสาน 
นั่งสมาธิไปได้ไม่นาน 
สติกระจายขาดสะบั้นไม่นิ่งพอ 
     หยิบกระดาษขาดขาดมาเขียนเล่น 
ความกลัวเริ่มหายกระเด็นคลายความท้อ 
หมึกปากกากับกระดาษมีเพียงพอ 
จะเขียนต่อรอคนมาช่วยออกไป 
     หนึ่งชั่วโมงเศษเศษแห่งความหวัง 
แสงสว่างส่องอีกครั้ง แทบร้องไห้ 
สูดอากาศสะอาดสุดลมหายใจ 
สู่อิสรภาพอันยิ่งใหญ่...ออกได้ซะที!