แสนงดงามนุ่มนวลชวนใฝ่ฝัน
เหตุใดกันสองปรางค์นางจึงหมอง
หยาดน้ำตาอำพรางในปรางค์ทอง
อยากประคองซับหยาดปาดน้ำตา
ด้วยหน้าที่หยัดยืนบนผืนแผ่น
รักษาแดนแม้นดับลงกับหล้า
เพื่อปวงชนยิ่งใหญ่ไทยประชา
แม้นในราตรีตื่นยังฝืนทน
ครั้งคราใดพบกันแล้วผันจาก
ความลำบากหักหายคลายทุกหน
เพียงดอกไม้ยิ้มพรายดุจร่ายมนต์
เปรียบอุบลอวลช่อล่อภมร
อยากจะเด็ดดอกไม้ร่ายความรัก
เพียงเพื่อพักใจกร้าวราวสิงขร
ขอดอกไม้อย่าแสร้งแกล้งจากจร
โปรดอาทรสถิตย์กาย...ณ ปลายปืน
ทิพย์โนราห์ พันดาว