น้ำตาไหลผ่านแก้ม
ดังของแหลมแซมทิ่มตำ
ทุกระทมชอกช้ำ
ไม่สุขหนำเหมือนนานมา
ท้องฟ้ามืดมัวมน
ไร้ตัวตนบนเวหา
ล่องลอยปล่อยเวลา
หลายปัญหารุมล้อมลน
ตาปิดจิตโศกศัลย์
ดังดวงจันทร์มัวหมองหม่น
เรื่องชีวิตจิตสับสน
มาปะปนล้นดวงมาลย์
ความท้อเยือนชีวี
ล้วนทวีความร้าวราน
จุดไฟให้เผาผลาญ
ยังรังควานแม้ห่างไกล
อ่อนล้ามานมนาน
โดนเผาผลาญทั้งกายใจ
จะลุกขึ้นสู้ใหม่
ด้วยหัวใจที่ยังมี
ลุกขึ้นสู้แม้ปางตาย
จะท้อได้แต่ห้ามหนี
รีไซเคิลดวงฤดี
ตื่นซักที่นะตัวเรา
/-/-/-/-//-สู้เขานะ/-//-/-/-/
18 ตุลาคม 2547 21:20 น. - comment id 353196
^__^ มาเป็นกำลังใจให้สู่ต่อไปค่ะ...แต่งดีค่ะ

18 ตุลาคม 2547 21:23 น. - comment id 353197
สิ่งแรกที่ควรทำ เมื่อถลำกายคว่ำล้ม อย่านอนท้อระทม จึงบ่มสร้างกำลัง จำต้องลุกขึ้นสู้ อย่าอดสูอย่าสิ้นหวัง หยัดยืนเพื่ออยู่ยัง สร้างพลังลุกขึ้นมา @@@@@@@@@@ มาเป็นกำลังใจครับ

18 ตุลาคม 2547 21:42 น. - comment id 353209
พยายามเขียนได้ดีนะคะ ตั้งใจต่อไปค่ะ

19 ตุลาคม 2547 15:07 น. - comment id 353634
เป็นคำปลุกปลอบใจให้กล้าแกร่งที่มีความหมายดีค่ะ

19 ตุลาคม 2547 16:21 น. - comment id 353735
ระทมทุกข์คลุกเคล้าเหล่าซมซาน เจ็บแสนนานปวดร้าวเศร้าใจยิ่ง วันต่อไปเป็นเช่นไรท้อจริงจริง แต่ไม่ทิ้งความฝันหรอกขอบอกอิอิ ช่วยไม่ได้ใจยังสู้เนอะ ^o^

19 ตุลาคม 2547 20:23 น. - comment id 353946
ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ
^- -^

20 ตุลาคม 2547 14:27 น. - comment id 354491
เพิ่งเริ่มเข้ามาอ่านเป็นครั้งแรกน่ะค่ะ..แล้วจะติดตามต่อไปค่ะ.. ..

26 ตุลาคม 2547 08:52 น. - comment id 357432
ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นและกำลังใจนะครับ ขอบคุณมากๆๆๆๆๆเลยครับ --^____^--

1 ธันวาคม 2547 20:32 น. - comment id 381974
สู้ๆเพื่อฝันที่เป็นจริงนะ
