ลมโชยมาก็หนาวเหน็บเหมือนเจ็บหนัก กิ่งไม้หัก...สะดุ้งไหว...ทำใจเสีย ฟ้าโปรยปรายเป็นหยาดฝนหล่นคลอเคลีย ช่วยลบเลียความเศร้า...เราชั่วยาม เสียงครืนครืน..ตกใจตื่นทั้งลืมตา ขวัญผวา...วิ่งหลบพบคำถาม มาจากใจ..ไม่อยากตอบชอบติดตาม ยังคุกคามถามเรา..ให้เศร้าใจ ฟ้าหลังฝนกลับสดใสใหม่อีกครั้ง ฉันเหมือนนกที่กลับรัง...ยังไม่ไหว ค่อย ๆ บิน ค่อย ๆ เกาะ...ลัดเลาะไป หนทางกว้าง..ยังอีกไกล..ในปลายทาง
1002
3
0
หน้าส่วนตัว
