สุญญะกาศ
ผ้าพันแผลแบออกนอกใบหน้า
เห็นนภาพราวพร่างกางอีกหน
ภาพมิตรล้อมอ้อมกายคลายโศกตรม
แต่ระทมขาดที่รักทักข้างเตียง
น้องเมียงหาชลนามาเป็นสาย
หวังพี่ชายเคยรักคู่อยู่ยินเสียง
ใจแทบหายกายแทบขาดปราศสำเนียง
จนอยากเบี่ยงกาลกลับดับดวงตา
โอ้ดวงเอ๋ยคงเคยคิดตัวผิดพลาด
ไม่สามารถกางป้องน้องนั้นหนา
ด้วยเนตรน้องคล้องถึงซึ่งอุรา
ของพี่ยามาปวดรวดร้าวทรวง
น้องตามหาดวงมาลย์จนกาลผ่าน
ทุกสถานแลไปใจห่วงหวง
น้ำไหลอุ่นดรุณหลากจากสองดวง
เทพทั้งปวงแม้นยินเหตุจงเมตตา
เย็นวันหนึ่งกรายถึงซึ่งริมหาด
แสงสีชาดสาดผ่องส่องเวหา
ยลสุนัขตัวใหญ่วิ่งไปมา
ข้างกายาชายหนึ่งไซร้ที่ใจดี
แสงสว่างพลันวาบปลาบในอก
เ
1580
11
0
หน้าส่วนตัว
