สายฝน
เวลาร่วงหล่นจากฟากฟ้า
เหมือนกันน้ำตาฉัน ที่มันหล่นลงมา
จากใบหน้าที่หมองเศร้าและเหงาตรม
สายฝน
เหมือนกับคนที่ใจขื่นขม
ยามเสียใจ ก็ต้องปล่อยน้ำตา มากับความระทม
ให้สายลมพัดไปรวมกับฝน แล้วหล่นลงไปในผืนดิน
สายฝน
เหตุใดจึงหลั่งไหลไม่จบสิ้น
ยิ่งร้องให้สายฝนก็ยิ่งไหลริน
จนเจิ่งนองทั่วผืนดิน ดั่งชีวินฉันแทบละลาย
โปรดเถิดสายฝน
หยุดร่วงหล่นซะทีจะได้มั้ย
หยุดคร่ำครวญ หยุดร้องไห้ หยุดเสียใจ
แล้วให้น้ำตาแห้งหาย เหมือนสายฝนแห้งไปในผืนดิน