นรศิริ
สองมือนี้ที่ถือโลก
ทั้งสองมือแตกด้าน
สู้งานหนักไร้พักผ่อน
เหน็ดเหนื่อยมิอาทร
เหน็บหนาวร้อนไม่นำพา
สู้งานทั้งเช้าค่ำ
หวังกอบกำซึ่งเงินตรา
อกเอ๋ยอนิจจา
ที่ได้มาหนี้เพิ่มพูน
ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัด
ดั่งเห็บหมัดกัดเลือดสูญ
ลงแรงทวีคูณ
ยิ่งอาดูรหนอชาวนา
ขายข้าวเขากำหนด
แสนรันทดจริงนะหนา
น้ำใสไหลจากตา
เพราะตัวข้าเกิดมาจน
เลี้ยงชนเลี้ยงชาวโลก
ทั้งทุกข์โศกแลสับสน
เปิบข้าวเราทุกคน
ก็ยังพ่นคำดูแคลน
ถ้าไร้ซึ่งชาวนา
สิ่งใดหนามาเป็นแกน
กินหญ้ากินดินแทน
เมล็ดข้าวที่พราวงาม
สูเจ้าจงสำนึก
อีกทั้งตรึกตรองไถ่ถาม
ปวงชนทุกเขตคาม
อยู่ได้ฤาไร้ข้าวกิน
1325
6
0
หน้าส่วนตัว
