** ผาหำหด **

แก้วประเสริฐ

            **  ผาหำหด  **
     เมฆลอยพลิ้วปลิวฟ้านภาสด
แนวจรดชะง่อนผาครายอแสง
รวีส่องทอทาบฉาบสีแดง
ยามอ่อนแรงระทึกเฝ้าตรึกจำ
     ลมโชยพัดระรวยระทวยชื่อ
มองตาปรือเหมือนเราจนเขาย้ำ
ทบทวนอ่านรายชื่ออื้อฮือนำ
ยากกล่าวคำโอ้อวดคงปวดใจ
     เพ่งพินิจประหวัดสาดสิ่งคิด
ด้วยใจจิตมองเฝ้าจนเศร้าหลาย
โอ้ป้ายนี้คนแทรกคงแยกกาย
ป่วนฤทัยใยย้ำเหมือนซ้ำเรา
     ยิ่งมองหินยื่นไปสู่ในฟ้า
ใต้ชะง่อนผาวงกลมผสมเข้า
เมฆหมอกน้อยลอยพลิ้วระลิ่วเงา
ย้อนกลับเฝ้าชะแง้มองแลตา
     หวนกลับจ้องมองดูกู่สุดสร้อย
ยิ้มน้อยน้อยกลอยใจคงไม่หา
ดุจป้ายบอกถึงกาลผ่านเวลา
ยิ่งเมื่อมาจะลองสนองอารมณ์
     ค่อยย่องเดินเพลินไปสู่ปลายหิน
โอ้ดวงจินต์ระริกดุจพริกขม
ระหว่างสาวเท้าไปสุดให้ตรม
ปวดระบมหมดแล้ว ณ แก้วตา
     ให้ประหวั่นระทึกเมื่อนึกถึง
ผาขาดผึงหักหล่นพ้นหรรษา
ละลิ่วลอยลงเหวเหลวพสุธา
โอ้อนิจจายาหยีแสนดีใจ
     ความเป็นชายสิ่งได้ไม่อิงแล้ว
ดุจผาแนวหำหดมิสดใส
ยามแข็งแกร่งเห็นป้ายให้วิไล
หากแม้นไประบมคงตรมอุรา.
     ***   แก้วประเสริฐ.   ***