....ดูดาย....

ปราณรวี

ชื่อเรื่อง



ริมสระกว้างกลางไพรห่างไกลโพ้น
แลลิบโทนเขียวชะอุ่มพุ่มไสว
ดอกบัวขาวพราวเด่นเห็นชื่นใจ
ท่ามหมู่ไม้กลางน้ำชุ่มฉ่ำตา
เสียงกบเขียดงึมงำทำนองเสนาะ
เพลงไพเราะรำไรดังใฝ่หา
แทรกประสานขานรับตอบกลับมา
หมู่นกกาน้อยใหญ่ใกล้ใกล้กัน
แลดอกอ้อล้อลมพรมพลิ้วผ่าน
คล้ายดั่งม่านแพรพฤกษ์เคยนึกฝัน
เพียงสัมผัสด้วยตายังลาวัณย์
อยากเก็บฟั่นถักทอขอหนุนนอน
น้ำใสเย็นเห็นเงาต้นไม้น้ำ
ทั้งสูงต่ำคู่เคียงเรียงสลอน
ฝูงปลาเล็กหลบหลอกเข้าซอกซอน
เพื่อซุกซ่อนปลาใหญ่เจ้าไล่มา
ไกลลิบลิ่วทิวเขาทอดเงากว้าง
อาจเวิ้งว้างเงียบงันขวัญผวา
แต่สงบร่มเย็นเช่นพงพนา
ที่มีค่าเทียบทันอัญมณี
เมื่อเพลาสายัณห์ตะวันคล้อย
หมู่เมฆลอยเลื่อนลับจับแสงสี
นกบินร่อนกลับรังริมฝั่งนที
ป่าเขามีชีวิตชีวาอีกคราครั้ง
กระท่อมน้อยริมฝั่ง..ตั้งวิเวก
สงัดเงียบดังเสกด้วยมนต์ขลัง
หลบชีวิตวุ่นวายแมกไม้บัง
เติมพลังจากธรรมชาติที่วาดรอ




อันคำเปรยเอ่ยเตือนคงเลือนราง
เหมือนเปล่าว่างวางไว้ใกล้ๆ ศูนย์
คึกคะนองลำพองใจในเนื้อมูล
หวังเพิ่มพูนน้ำคำ..ลำนำคน
อันโจรป่ามิคณาภาษากฎ
กลับเลี้ยวลดคดไปให้ฉงน
แล้วแก้เกี้ยวเกี่ยวกัดตระบัดกล
ร่ายเวทมนต์ดลมารมารานลอน
สมันน้อยมิรู้ถ้อยกลับถอยถิ่น
เกือบด่าวดิ้นเดียวดายยากไถ่ถอน
ด้วยเห็นพจน์รจนาภาษากลอน
ก็ร้าวรอนร้อนรนจนเจียนตาย
เจ้าหลงมนต์โจรป่าน่าสงสาร
จิตแตกซ่านซานซมล่มสลาย
ไม่รู้ตัวปิดตาเพราะล้ากาย
จึงง่ายดายถูกดึงมาขึงแทน
ปล่อยโจรร้ายร่ายเวทย์กับเศษซาก
ฉุดกระชากลากไปใช้เป็นแผน
ให้ฮึกเหิมยิ้มหัวทั่วดงแดน
เพราะขาดแคลน..คนกล้า..มาต่อกร