เป็นสัญญาหน้าฝนคนอ้างว้าง
เธอกล่าวอ้างว่าจะรอไม่ท้อถอย
ทุกวันปีหากพี่ไปน้องจะคอย
จะเป็นดาวดวงน้อยคอยคนจน
จากน้องไกลไปเพื่ออนาคต
เหงื่อทุกหยดที่หลั่งดังสายฝน
จะตั้งใจทำงานอย่างอดทน
จะกล้ำกลืนฝืนทนจนสุดตัว
พอสิ้นฝนเหมือนคนสิ้นมนต์ขลัง
น้องหันหลังลืมสัญญาน่าใจหาย
กลับถึงบ้านรู้ข่าวแทบวางวาย
เธอกลับกลายเป็นอื่นสะอื้นทรวง
เธอไปมีคนใหม่ใม่คิด
ฉันมันผิดใช่ใหมที่ไม่หวง
ทำไมต้องมาเจอเธอคนลวง
เธอไม่ห่วงฉันเลยเคยรักกัน
ฉันยอมอดเพื่อสร้างทางชีวิต
ไม่เคคิดท้อใจในตัวฉัน
อุปสรรคมากมีพร้อมฝ่าฟัน
เพื่อความฝันสองเราเฝ้ารอคอย
มาวันนี้ไม่มีเธอเสมอเหมือน
อนาคตรางเลือนเหมือนดั่งฝัน
จบหน้าฝนเข้าหน้าหนาวร้าวชีวัน
ฤาครั้งนั้นเธอสัญญา....เพื่อฆ่าคน
29 ตุลาคม 2551 16:40 น. - comment id 908524
คำสัญญาปากเปล่าเขาทิ้งง่าย เขาใจร้ายหน่ายเราเศร้าจนขม ยกร้อยพันสัญญาค่าเพียงลม ความระทมเยือนกลับลับวาจา ยิ่งสัญญาหน้าฝนคนหนาวหนัก หนาวทางรักน้ำตารินถวิลหา เจ็บเอ๋ยเจ็บร้าวรานนักรักจากลา คำสัญยาเหมือนสั่งฆ่าเวลาลืม
สะกิดแผลใจดีจังเลยคะ..

7 พฤศจิกายน 2551 12:38 น. - comment id 911289
สัญญา....ฆ่าคน เป็นเรื่อนจริงมีใครจำได้มั้ยกับสัญญาที่ให้ไว้ คงมีแต่เราที่จำขึ้นใจรอว่าหมดฝนแล้วเมื่อไหร่เธอจะกลับมา
