ดอกไม้... ความทรงจำ... จากคนแดนไกลที่อยู่ใกล้ใจเธอ

ปุถุซน

ดอกไม้....
ไม่มีใครรู้หรอกว่า ฉันมีดอกไม้อยู่ในใจมานาน...
ดอกไม้ดอกนี้ไม่ใช่ของฉันหรอก แต่ฉันก็มีความฝันนะ
ความฝันที่มองเห็นภาพว่าดอกไม้ดอกนี้อยู่เคียงข้างฉันอยู่อย่างนั้น ตลอดไป...
ดอกไม้....
จากวันนั้น ฉันจากดอกไม้ดอกนี้มาไกลเหลือเกิน
ไม่ใช่ระยะทางหรอกที่ไกล..
แต่ความผูกพันธ์ระหว่างดอกไม้กับฉันต่างหากเล่าที่แยกฉันกับดอกไม้ดอกนี้
ดอกไม้....
มีคนบอกว่าดอกไม้ของฉัน กำลังมีความทุกข์ แห้งเหี่ยว ตรากตรำ
จนหลายคนทักว่าดอกไม้ดอกนี้หมองไป
ความทุกข์ใดหนอที่ทำให้เธอหมองไปเช่นนั้น..
ดอกไม้....
รับรู้เถิดว่า ยังมีเถาวัลย์อัปลักษณ์อยู่ตรงนี้..
รอคอยเธอ และพร้อมจะปกป้องเธอให้รอดพ้นจากภยันอันตรายใดใด
 มิให้เข้ามากล้ำกราย
เธอคงรู้ว่าเถาวัลย์นี้มิได้มีความสวยงาม และน่าสนใจเพียงพอที่เธอจะโน้มดอกหอม และสวยงามยิ่งนักในสายตาฉัน ลงมายังฉัน
แต่จงรับรู้ไว้เถิดว่า เถาอัปลักษณ์นี้จะคุ้มครอง และปกป้องเธอเพียงชีวิต
ดอกไม้....
จงสู้เถิด จงอยู่เพื่อฉัน 
ฉันจะอยู่ได้อย่างไรเล่าหากขาดเธอ
ถึงแม้ว่าเธอมิได้เคยมีความคิดแม้แต่เพียงชำเลืองมาหาฉัน
แต่เธอจงรับเอาชีวิตทั้งชีวิตของฉันเพื่อคงไว้ซึ่งความสวยงามของเธอเถิด
ดอกไม้....
ปรสิตอย่างฉันนั้น อยู่ที่ไหนก็ได้ สิ้นไปหนึ่ง ก็คงไม่ยากนักที่จะหาทดแทน...
แต่เธอเล่า.. ดอกไม้ผู้เลอค่า
มิใช่เรื่องง่ายนัก ที่โลกนี้จะมีดอกไม้งดงามอย่างเธอสักดอกหนึ่ง
แล้วใยเล่าเธอจึงจะท้อแท้ หมดกำลังใจประคองความสดสวย ประหนึ่งเป็นพรจากสวรรค์บันดาลตรงมาให้...
ดอกไม้....
จงสู้เถิด หากแม้นคำพูดฉันมิเปล่าประโยชน์ จงรับรู้เถิดว่า..
ฉันจะอยู่ที่นี่  ตรงนี้  มองเธอ ณ แดนไกล...