คนมีเวร

ปลายฝัน กัญญาราม

                                  เดินทางมาพาตัวกลั้วตมเปื้อน
                               วิถีเถื่อนถาโถมโคมส่องศรี
                               ประคองตนพ้นผ่านน่านนที
                               นานแรมปีแปดเปื้อนประสบการณ์
                               
                                    มีครอบครัวแต่ขาดไม่ครบหน้า
                                โอ้...ชะตาซ้ำข้าฯน่าสงสาร
                                ขาดความอุ่นอังใจจากในบ้าน
                                นั่งอยู่ลานร้างใครในใจตน
             
                                    ขยับกายย้ายลุกปลุกตนตื่น
                                 เพียงแค่ฝืนลืมตาน่าฉงน
                                 พบอีกแล้วความฝันอันแยบยล
                                 เจ็บระคนความจริงอิงเข้ามา
                                     ฝันร้ายหรือกระพือพัดอัดในอก
                                  น่าตลกความจริงจำย้ำคำท้า
                                  ทั้งอ้างว้างระคนเหงาเร้าเข้ามา
                                  เอือมระอาชะตาตนคนมีเวร!