อารมณ์เพ้อ

แก้วประเสริฐ

                       แสงตะวันสีทองส่องฟ้าใกล้ลาลับ
              ท้องฟ้ากลับมืดมัวหมองไม่ฝ่องใส
              ในหมู่เมฆถูกลมพัดดุจทะเลใจ
               โอ้หัวใจเหตุไฉนให้อาวรณ์
                       ตอนคลื่นสาดพัดพาเข้าหาฝั่ง
                จิตที่ยังไม่มีคลื่นพลิ้วละลิ้วล่อง
                มองดูใจเหตุไฉนเฝ้าคิดถึงน้อง
                เราต้องวอนคำนึงโปรดนึกถึงเรา
                       เจ้าชมภูหวานแหววแพรวพราวยิ่ง
                 เพราะเป็นสิ่งแทนใจให้หรรษา
                 กัลยาชื่นชอบเบิกบานสุดพรรณา
                 หอมนาสาชวนแช่มชื่นระรื่นใจ
                      
                        ในดอกกุหลาบแรกแย้มแพลมสีกลิ่น
                 ช่างรวยรินกลิ่นซาบซ่านส์ให้ผ่องใส
                 ข้างในนอกหอมหวลซึ้งตรึงจิตหัวใจ
                 ดั่งภายในนั้นดุจมีเจ้าเฝ้าจุนเจือ
                          เอื้อความรักคิดมากเหมือนขลาดเขลา
                  ไม่ตรองเอาเราก็ชอกช้ำระกำเหลือ
                  หากเชื่อง่ายใจเราสุดช้ำยากจุนเจือ
                  แม้นเหลือเฟือมากนักรักหลุดกระเด็น
                           เห็นความรักนั้นหนอล้อกันว่า
                   เหมือนดาราท่าทางช่างยากเข็น
                   เห็นแสดงได้แต่ละบทช่างยากเย็น
                   เหมือนคนเล่นความรักหนักอกทรวง. 

                                    แก้วประเสริฐ.