...ไม่พูดไม่จา
ฉันจะรู้ได้ไงว่าเธอเป็นอะไร
หรือเธอเห็นฉันเป็นคนอื่นคนไกล
ไม่เห็นค่าความห่วงใยที่ฉันมี
อย่าใจร้ายกับฉันเลย...ขอร้อง
จะให้อ้อนวอนเธออีกนานแค่ไหนก็ได้
ฉันอยู่ใกล้แค่นี้แต่ไกลหัวใจ
เจ็บยิ่งกว่าการจากไปของเราสองคน
อย่าโหดร้ายกับความรัก
ใจฉันเจ็บหนักเมื่อเห็นเธอเศร้า
ฉันอยากอยู่ข้างกายเป็นดั่งเงา
อยากแบ่งเบาความเหงาที่เธอมี
เปิดประตูหัวใจให้ฉันเข้าไปเถอะนะ
ฉันจะไม่ร้องขออะไรมากไปกว่านี้
คนคุ้นเคยกันมาเธอกลับไม่ใยดี
อย่าทำร้ายใจดวงนี้ด้วยการเงียบงัน
20 พฤษภาคม 2547 06:24 น. - comment id 271078
..เรน..อรุณสวัสดิ์ นะคะ... แบบ ..เรนมา ..ทักทาย..ตอนเช้า..

20 พฤษภาคม 2547 10:53 น. - comment id 271158
โถเศร้าจัง แต่เศร้าแบบน่ารักนะครับ
แก้วประเสริฐ.

20 พฤษภาคม 2547 21:47 น. - comment id 271485
ขอเพียงหัวใจสองดวง เรียงร้อยมาอยู่รวมกัน จะเห็นคุณค่าความผูกพันธ์ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นมานั้น...ทันใด ขอเพียงหัวใจสองดวง ช่วยประคับประคองอย่าหวั่นไหว มอบสิ่งหนึ่งเติมเต็มในหัวใจ คือ..ค่าความห่วงใย...เราสองที่ให้กัน เขียนได้ดีจังครับ...ถ้าจะให้ดี คุณน่าจะเข้าไปพูดกับเขาตรง ๆ นะครับ เปิดโอกาสให้เขาได้รับรู้ความรู้สึกดีดีของเรา เมกเอาใจช่วยนะครับ

24 พฤษภาคม 2547 19:52 น. - comment id 273688
ขอบคุณมากค่ะที่แวะมาทักทายกัน....
บางอย่างก็เป็นความลับในใจนะค่ะ
