๏ สายฝนพรมแหล่งหล้า โลมดิน แม่เฮย โปรยสู่ธรณินทร์ พลิกฟื้น มวลคนสัตว์หากิน ยังชีพ อยู่แฮ เราก็คงใจชื้น หากได้ฝนปรอยฯ ๏ ยามฝนปรายจากฟ้า คราใด ท่านเอย ปานดั่งฝนในใจ ฉ่ำแล้ว ฝอยฝนฝากคนไกล เกินสื่อ แม่นา เรียมส่งใจราวแก้ว ส่องเนื้อนวลสมรฯ ๏ เสียงฝนทนร่ำร้อง ปานคราง เหมือนห่วงใยนวลปราง แน่งน้อง ครืนครืนคัคนางค์ เวียนคร่ำ ครวญนา เป็นดั่งใจหมายป้อง ปกให้นางเขษมฯ ๏ ฝนเอยเพียงบอกให้ นำคำ ไปนา เพียรบอกเธอจงจำ กอดข้าฯ สายฝนร่ำโรยพรำ ใจยิ่ง
3443
10
0
หน้าส่วนตัว
