สิ่งเดียวที่ฉันมีอยู่......
คือเธอ..ยอดพธู..รู้บ้างไหม
เป็นสิ่งเดียว..ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
มิให้หลงใหล..กับกาลเวลา...
สิ่งเดียวที่ฉันมีอยู่...
เริ่มเข้าสู่ ..ห่างเหิน และเมินหน้า
ได้ชื่นใจบ้าง ..เพียงครั้งครา
ไร้ความโหยหา ..เหมือนที่เคยมี..
สิ่งที่เหลืออยู่.....
คือความหดหู่..ของใจดวงนี้
ห่อเหี่ยวโรยรา..อ่อนล้าสิ้นดี
เพราะขาด..ความปราถนาดี..ของใครบางคน...
สิ่งที่เหลืออยู่....
คือความอดสู..กลัว..และสับสน
เพราะขาดความรัก..ของใครบางคน
ที่เคยเวียนวน..แต่กลับ...เปลี่ยนแปลง....
สิ่งที่เหลืออยู่.......
คือการรับรู้..ถึงความหน่ายแหนง
และรอยทางของใจ..ที่เปลี่ยนแปลง
กับการแสดงตบตา..จากบางใคร..
สิ่งที่เหลืออยู่.......
คือทางสู่..ความเหงา..และอ่อนไหว
หากวันนี้ ..ในใจเธอ..จะมีใคร..
คงไม่เป็นไร..เพราะเจ็บ...จนชาชิน...
ทิพย์โนราห์ พันดาว
6 กันยายน 2554 08:13 น. - comment id 1205708
ดีจร้า...(อีกแล้ว อิอิ) อาคุงทิพย์... สิ่งเดียวที่มีอยู่...คือ "ใคร" ได้ไง ต้องเป็น "ใจ" ซิ...ถึงจะถูก... แต่ก็...แหมะ...เขียนกี่บท...ก็...ฮืมมมม...ตลอดเรยยย.... เปลี่ยนก็เปลี่ยน...ใจรู้ รู้ใจ...ไง...คุงทิพย์...

5 กันยายน 2554 21:38 น. - comment id 1205771
ก็เห็นมีตั้งหลายสิ่งนะที่เขียนมา

8 กันยายน 2554 09:40 น. - comment id 1207570
.......... สิ่งเดียวที่ฉันมีอยู่........ เธอรับรู้บ้างไหมในใจฉัน มีเพียงเธอคนดีทุกวี่วัน ไม่มีวันปันใจมอบให้ใคร สิ่งที่เหลืออยู่........... คือรับรู้ขื่นขมตรมไฉน? คือรับรู้อย่างยิ่งความจริงใจ ที่บางใครไม่มีมอบเพื่อตอบแทน ............
