ฉันเองเป็นฝ่ายดิ้นรน
เรียกร้องให้เธอเข้ามามีอิทธิพลจนหวั่นไหว
เป็นฝ่ายเปิดรับเธอเข้ามาในหัวใจ
...และถามหาความห่วงใยที่ไม่มี
เธอยังเป็นเธออย่างนั้น
เป็นคนที่ไม่มีใจให้กันในวันนี้
ไม่ว่าจะรักเธอแค่ไหน...ก็ตามที
มันเป็นไปไม่ได้อยู่ดีฉันเข้าใจ
ฉันเองเป็นฝ่ายเพ้อเจ้อ
คิดว่าที่ผ่านมา คือความอาทรจากเธอ
แต่มันไม่ใช่..
ต้องเจ็บอยู่กับคำว่าไม่คิดอะไร
และคงเป็นความผิดพลาดของใจ
ที่ชอบคว้าไขว่อะไรเกินตัว.