ฉันเคยคิดอะไรไร้เหตุผล
ว่าอยากฟังอีกสักหน คำคำนั้น
อยากให้เธอพูดมาว่ารักกัน
อยากฟังมันทุกวันให้ชื่นใจ
แท้จริงแล้วที่เธอทำทุกทุกสิ่ง
มันก็สื่อความจริงที่ยิ่งใหญ่
นอนห่มผ้าด้วยนะ เดี๋ยวไม่สบาย
รีบกินยานอนซะไป จะได้หายดี
ไม่มีคำไหนออกเสียงได้ว่า รัก
แต่ก็สุขใจนักเพียงเท่านี้
คำว่ารักที่อยยากฟังมาเป็นปี
กลับมีค่าน้อยกว่าที่เธอห่วงใย
18 มีนาคม 2546 14:15 น. - comment id 116111
อืม..........จุดมุ่งหมาย
สำคัณกว่าคำพูดสำคํญกว่าคำพูดสินะ
บางคนก็อายที่จะพูดว่า
ฉันรักเธอ
(อะรัยอย่างเนี้ย)

18 มีนาคม 2546 16:53 น. - comment id 116165
กลอนของคุณน่ารักมากค่ะ แว่นหนา ความรักอ่านแสดงออกที่การกระทำไม่ใช่ที่คำพูดเสมอไปหรอกจริงมะคะ... ก้อเหมือนแม่ของเราไง ไม่เคยบอกรักเราซักคำ (เอามาเกี่ยวได้ไงเนี่ยเรา)

18 มีนาคม 2546 18:41 น. - comment id 116199
นั่นสำคัญกว่าคำว่ารักอีกน่ะ

8 เมษายน 2546 17:22 น. - comment id 123936
แต่งตั้งแต่เมื่อไรง่า แว่นหนา ไม่เห็นเลย ~~ กลอนนี้ชอบจริงๆๆ ตอนจบ มีความหมายมากเลย .. เปนความเข้าใจที่งดงาม !!
