ความทรงจำ...เรียงร้อยถ้อยแถลง
ชะตาแกล้งแสร้งเสเล่ห์ไฉน...
ให้พบเจอแล้วพราก...จากกันไกล
สิ้นเยื่อใยไร้อาวรณ์...มิย้อนคืน
ความทรงจำ...ย้ำชัดตัดสะอื้น
ทุกข์กล้ำกลืนฝืนจน...ทนไม่ไหว
ยืนแทบล้ม...จมน้ำตาสาสมใจ
พอใจไหม...คนดีที่ทำกัน
.....ความทรงจำนำภาพเก่าเคล้าภาพฝัน...
สุขทุกข์นั้นฉันเฝ้ารอ...ขอได้ไหม
แม้จะทุกข์อีกสักครั้ง...ยังทำใจ
ขอแค่ให้ได้เธอคืน...จะฝืนทน
18 มีนาคม 2546 16:37 น. - comment id 116157
กลอนของคุณเพราะมากค่ะ
สัมผัสในช่างสัมผัสใจลูกเป็ดมากค่ะ
แวะมาเยี่ยมเพื่อนใหม่นะคะ

19 มีนาคม 2546 11:34 น. - comment id 116387
รักมาก ขนาดยอมเจ็บ
นับถือค่ะ. . ..
=^_____^=

19 มีนาคม 2546 12:07 น. - comment id 116414
ขอแค่ได้รัก เจ็บแค่ไหนก็ต้องทน ........ เพื่อคนที่รักและคิดถึง .................

8 เมษายน 2546 16:21 น. - comment id 123891
รักมาก...จึงเจ็บมาก

9 เมษายน 2546 01:17 น. - comment id 124179
หากแม้ฉันย้อนเวลาได้ คนสุดท้าย คือเธอ
