ความอ่อนแอกลับมาอย่างไม่หยุดยั้ง
เกินกำลังกว่าคนหนึ่งจะรับไหว
หลากเรื่องราวหลายอย่างที่เป็นไป
ต่างโถมใส่เข้ามาอย่างเต็มแรง
ในวันนี้มีแต่ความอ่อนล้า
ความปวดปร่า เจ็บช้ำซ้ำทุกแห่ง
สารพัดความปวดร้าวเข้าทิ่มแทง
แต่ยังแสร้งฝืนยิ้มร่าอย่างหน้าตาย
รู้ตัวดีว่าคงไม่มีหวัง
แต่ก็ยังดันทุรังอยู่ไม่หาย
รักฉันที่ให้เธอนั้นช่างมากมาย
แต่สุดท้ายกลับไร้ค่าในสายตา
ฉันเองก็ทำได้เพียงแค่นี้
สุดกำลังเท่าที่มีจะเอื้อมคว้า
ฉันก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดา
ที่ตลอดมามีเธอไว้ในหัวใจ
ความใจดีของเธอที่มีนั้น
ทำให้ฉันคิดเพ้อเจ้อจนหวั่นไหว
อยู่ใกล้เธอแต่แท้จริงกลับแสนไกล
เอื้อมเท่าไรก็ไม่ถึงเธอสักที
ตอนนี้ฉันมีน้ำตาอยู่เป็นเพื่อน
คอยย้ำเตือนหัวใจทั่วทุกที่
อย่าทำร้ายกันได้ไหมความใจดี
ทำแบบนี้เหมือนฆ่าฉันนั้นทั้งเป็น
!!!...^Imagine^...!!!
20 กุมภาพันธ์ 2547 03:58 น. - comment id 218583
อือ เขียนได้ดีจริงๆนะคะ อ่านแล้วใจเอนตามไปยวบๆๆๆ

20 กุมภาพันธ์ 2547 13:15 น. - comment id 218685
เธอรู้ไหมความใจดีที่มีให้ ทำช้ำใจเพียงไหนในใจฉัน เมื่อไม่รักไม่หวงอย่าห่วงกัน เพราะเหมือนมันฆ่าฉันนั้นทั้งเป็น *-*แต่งได้ดีมากเลยค่ะ ชอบจัง*-*

13 มีนาคม 2547 18:48 น. - comment id 230259
ถึง.... พี่ทิกิ
ขอบคุณมากค่ะ แค่พี่ทิกิ ชมก็ดีใจแล้วค่ะ ชื่นชมผลงานนะคะ

13 มีนาคม 2547 18:49 น. - comment id 230260
ถึง....ผู้หญิงไร้เงา
ขอบคุณที่แวะมาทักทายกันเสมอค่ะ กลอนคุณเองก็แต่งได้ดีมากนะคะ

13 มีนาคม 2547 18:51 น. - comment id 230262
ใครที่ ผ่านมาอ่านผลงาน ก็ฝากความคิดเห็นติชมไว้ได้นะคะ...ขอบคุณค่ะ ^_^
