เราคงไกลกันมากไปใช่ไหม?
ฉันไม่อาจไปดูแลเธอใกล้ ๆ เธอจึงเปลี่ยนไปแบบนี้
อยู่ไกลกัน ... ความคิดถึงที่มีให้คงไม่พอใช่ไหม ... คนดี
เธอจึงตัดสินใจไปคบกับคนที่อยู่ใกล้กัน
เสียใจไหม ... อยากบอกไปว่า ... เสียใจมาก
แล้วก็คงตัดใจลำบาก มันยากเกินไปสำหรับฉัน
แต่ในเมื่อเธออยากไป ... ก้อไม่อยากให้คำพูดมารั้งไว้ ..กับความผูกพัน
แล้วคำสัญญาที่เคยให้ไว้ในวันนั้น ... ถือว่าฉัน ไม่ได้ยิน
สำหรับเธอฉันคงเป็นได้แค่คนในวันวาน
เรื่องราวต่าง ๆ คำพูดหวาน ๆ เธอคงลืมมันไปจนหมดสิ้น
เสียงที่บอกว่ารักเธอ ...ก้องกังวาลในใจแต่เธอไม่ได้ยิน
น้ำตาที่ไหลริน .... ความรักได้โบยบินจากไป ...
เหลือเพียงแต่ความอ้างว้างโดดเดี่ยว
รักเดียวใจเดียว ... แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นไม่มีความหมาย
รอคอยคนของใจ ... แต่ผลที่ได้คือเจ็บปวดเจียนตาย
ความหวังพังทลาย ... รักสลาย ...ไม่ถึงปลายทาง
19 มิถุนายน 2547 13:03 น. - comment id 286794
เพราะ ครับ หนิม ชอบ

19 มิถุนายน 2547 13:07 น. - comment id 286795
บทกลอนเขียนได้ดีค่ะ ตูนแวะมาเป็นกำลังใจให้นะคะ ....

19 มิถุนายน 2547 17:59 น. - comment id 286874
ไม่ต้องเศร้ายังมีเราอยู่ทั้งคน

21 มิถุนายน 2547 14:37 น. - comment id 287656
เพราะมากเลยค่ะคุณ.......
เหลือเพียงแต่ความอ้างว้างโดดเดี่ยว
รักเดียวใจเดียว ... แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นไม่มีความหมาย
รอคอยคนของใจ ... แต่ผลที่ได้คือเจ็บปวดเจียนตาย
ความหวังพังทลาย ... รักสลาย ...ไม่ถึงปลายทาง
..............
สุดท้ายก็ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง
หัวใจไม่ได้มีไว้เพื่อฝังความปวดร้าว
ฉันมีลมหายใจอยู่เป็นครั้งคราว
ในหัวใจที่หนาวฉันจึงได้แต่ร้าวราน
กระดานโต้คลื่น แวะมาโต้ใจเจ้าค่ะ

20 สิงหาคม 2547 01:04 น. - comment id 313290
เมื่อผมยังเด็กๆเคยได้ยินเพลงนี้จึงอยากเขียนให้อ่านนะ รักกันอยู่ข้ามขอบฟ้าเขาเขียว เสมือนอยู่หอแห่งเดียวร่วมห้อง ชังกันบ่แลเหลียวตาต่อกันมาเสมือนขอบฟ้ามาป้องป่าไม้มาบัง รักกันอยู่ข้ามขอบฟ้า ส่งใจมาแจ่มจีรัง เขาเขียวป่าเปลี่ยวบังดับเสมือนห้องครองรักกัน ชังกันผันพักต์แล้วเนตรงามแผ้วหรือแลเหลียว โอ้ฟ้า จำไม่ได้แล้วละ แต่ชอบอ่านบทกลอนหรือกวีนะผมแต่งไม่เป็นหรอก ขอบคุณ ให้กำลังใจนะ
