แก้วประเสริฐ
สุดโค้ง ณ ขอบฟ้า
บุหลันเลื่อนลอยล่วงดุจดวงแก้ว
มณีแววรุจิรัตน์ผุดผาดแสง
แพรวระยิบแวววับดาราแซง
มโนแห่งจิตใจให้เบิกบาน
แนวสล้างสว่างแล้วเจ้าแก้วเอ๋ย
จะลาเลยล่วงลับจากละหาน
ขอบินเดี่ยวเลี้ยวลดจดวันวาน
ด้วยซาบซ่านผ่านมายากหมองมัว
รัศมีแพรวพราวราวเทพส่อง
ช่างเรืองรองเหลืองอร่ามงามสลัว
ด้วยเมฆหมอกคลุกเคล้าเข้าพันพัว
อกระรัวใจสะท้านสุดหวั่นเกรง
แสนตราตรึงพึงกอดหมอนเคียงข้าง
แสนอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวคล้ายเขนง
เพลงชีวิตล่องลอยมาคราบรรเลง
สุดวังเวงอกสะท้านซ่านวิญญาณ์
พรุ่งนี้แล้วซิหนอแก้วขอจาก
ไม่อยากพรากจากถ
หน้าส่วนตัว
1415
21
0
