อาจจะมีสายลมที่พัดบาง กั้นระหว่างตรงกลางเราทั้งสอง อาจจะมีบางความเงียบเข้าครอบครอง ในยามที่เราต่างจ้องต่างมองตา แม้จะมีคำพูดสักร้อยหมื่น แห่งค่ำคืนที่เงียบงันและเหว่ว้า คำว่ารักที่เพียรเอ่ยกับลมพา ความห่วงหาโหยไห้ใต้เงาดาว จะมีไหมสักคำที่หลุดรอด ได้เอื้อนเอ่ยอ้อนออดว่าปวดร้าว มีบ้างไหมจะร่วงจากดวงดาว จะบอกรักได้ดังราวที่นึกไว้ อาจจะเป็นด้วยลมที่พัดแผ่ว พัดคำรักลอยแล้วไปถึงไหน เฝ้าแต่พ้อแต่เพ้อแต่เผลอใจ เพียงทำไมไม่เคยกล้าเอ่ยรัก
978
1
0
หน้าส่วนตัว
