ละแล้วว่าง..วางก็เบา

ศรีสมภพ

..ธรรมชาติ วาดและบรรเลง เพลงธรรมชาติ
    คือสิ่งสัจจ์ ชัดแจ้ง ทุกแห่งหน
    สรรพสิ่ง  วิ่งหรือว่าย ในวังวน
    มีอีกมาก อยากพ้น ยังวนในขอบ
  
      แสงทอง..ส่องทาง สร้างสัจจะ
     ธรรมะ คละเคล้า เข้าคลุมครอบ
     หลากหลายคน ค้นคว้า  หาคำตอบ
     หารู้ไม่ ?  อยู่รายรอบ ..ใกล้ใกล้ตัว
     แสวงหา มานาน  วันคืนพ้น
     ศึกษา คว้าค้น จนถ้วนทั่ว
     ลองถูก ลองผิด จนจิตมัว
     ที่แท้ แค่รอบตัว ..ตามัวเอง
       ไม่มีอะไร !  .. ในความว่าง
     ทุกอย่าง มีเหตุปัจจัย ใช่กาจเก่ง
     เหตุและผล วนว่าย ในตัวมันเอง
     ธรรมชาติ วาดและบรรเลง ในเพลงเดิม
     มนุษย์ปัญญาน้อย.. ลอยไหล ไปตามความอยาก
     เคี้ยวเต็มปาก ยังอยากจะเคี้ยว มาเกี่ยวเสริม
     อิ่มก็สุข อยากก็ทุกข์ ..คลุกอย่างเดิม
     แล้วก็เริ่ม แล้วก็จบ  กี่ภพกี่ชาติ่ !
     ต่างหลงใหล ในสุข จนทุกข์ท่วม
     สุขทุกข์ร่วม รวมเป็นสุข สนุกเป็นทาส
     ทางแห่งพุทธ หยุดมันได้ ให้หลุดให้ขาด
     แค่สลัด !  ปัดพ้นร่าง  ..ก็บางเบา
       พบแล้วนะ ? ..ธรรมมะ ละแล้วว่าง
    หลงแบกหนัก ไม่พักวาง..ก็เป็นอย่างเก่า
    ปลดแอกลง ปลงจากบ่า อย่าไปเอา ! 
    ปล่อยตัวเบา   เปล่าว่าง ! ..อย่างชื่นบาน