จงเป็นคนติดดินธรรมดา
แต่ล้ำค่าดั่งเพชรเกร็ดแสงใส
มีชีวิตเพื่อสร้างให้วิไล
ใช่แต่ไปทำลายให้วายวอน
เกิดเป็นคนก็ให้สมกับเป็นคน
ใช่สุดทนจนใช้ควายมาสอน
เพียงความรู้คู่จรรยาติดอาภรณ์
ก็เลิศเลอออละชอนนะเยาว์วัย
อย่าเป็นแค่ตัวดีอยุ่ที่เดียว
ต้องพันเกี่ยวความดีที่ไหนไหน
เราก็ดีเขาก็ดีมีสุขใจ
เพชรเม็ดใหญ่คือใครเล่าเฝ้าสังคม