ยามราตรีมีมณีประดับฟ้า
ด้วยดาราจันทร์ที่ส่องแสง
พสุธาหลับด้วยอ่อนแรง
รอเพียงแสงทองส่องจากตะวัน
เสียงดนตรีราตรีการเริ่มขับร้อง
เป็นทำนองพองสัตว์ร่วงสังสรรค์
น้ำค้างโปรยโรยละอองพรมโลกันต์
โลกหลับฝันความมืดปิดบังตา
ปรารถนาหวังตื่นทำสิ่งหวัง
ได้พลังจากคืนมืนให้แกร่งกล้า
ประกอบกิจมุ่งมั่นสิ่งนานา
ถวิลหาความสุขมาเชยชม
ทุกชีวิตดิ้นรนเพื่อนชีวิต
ทั้งถูกผิดทำได้เพื่อสุขสม
ไปหยุดนิ่งไขว่ขว้างไปตามลม
แม้ต้องงมทางเดินก็ยังไป