ใต้ฟ้าครามยามนี้มีฉันเศร้า ความทุกข์เร้าเข้าทรวงพ่วงห่วงหา เคยลึกซึ้งตรึงใจในกานดา กาลเวลาพาเวียนเปลี่ยนคนไป จากใกล้ชิดผิดอะไรใยหมางเมิน ทำห่างเหินเดินหนีหมดสดใส เคยหยอกเย้าเฝ้าติดคิดอย่างไร จึงผลักไสให้ตรมขมฤดี ความทุกข์โถมประดังดั่งเรือแตก ใจนั้นแหลกแยกร้าวด่าวหมองศรี ลอยเคว้งคว้างร่างตรมจมทวี ฤา ชีวีนี้มีแต่ระทม ด้วยเหตุผลทนเหงายังเฝ้ารัก สุดห้ามหักผลักใจให้สุขสม ยังคิดถึงซึ่งเธอจึงฝากลม ช่วยพร่างพรมห่มคำย้ำจิตครวญ
1051
3
0
หน้าส่วนตัว
