ประทาน
สาวเวียงพิงค์
สายลมหนาว พัดมา จากฟ้าเหนือ
กลิ่นกรุ่นเจือ เอื้องดิน ถิ่นบุปผา
แม้จะเหิน ห่างบ้าง บางเวลา
เพียงกายา สิ-ร้าง หาห่างใจ
ปุยเมฆขาว พราวคล้อย ลอยละลิ่ว
ลมหนาวปลิว พลิ้วพร่าง กลางฟ้าใส
หอบมาเจือ เผื่อกมล คนอ่าวไทย
แม้อยู่ไกล ใจเคียง สาวเวียงพิงศ์
ภาพอดีต ผุดกลาง หว่างห้วงลึก
ความรู้สึก เริ่มเด่น เห็นทุกสิ่ง
เงาเธอยืน ริมกระแส ลำแม่ปิง
สงบนิ่ง ดุจภาพศิลป์ จินตนา
สไบเฉียง แพรห่ม ต้องลมพัด
ปลิวสะบัด ทุกยาม งามนักหนา
งามเรือนผม ยาว-สลวย สวยนัยตา
ดุจนางฟ้า เทวี จากที่ไกล
ตื่นจากห้วง แห่งภวังค์ ที่ฝังจิต
ถามสักนิด ยังคะนึง ถึงฉั
1926
3
0
หน้าส่วนตัว
