ตราชู
เมื่อความรักเข้าตา
เมื่อความรักเข้าตาครั้งคราตรึก
ตาจึงนึกห่วงหลานเนิ่นนานถนอม
บางมื้ออิ่ม, บางมื้ออด, ต้องอดออม
เพื่อหลานพร้อนเพราพริ้มกินอิ่มพลัน
เจ้ากำพร้าพ่อแม่มาแต่น้อย
มีตาคอยเคียงประคองตระกองขวัญ
โอละเห่ เอละช้าชมตาวัน
ชมดวงจันทร์เถิดเจ้าอยู่เหย้าเรือน
ขวัญอย่าร้างห่างเร่คล้อยเคหา
อย่าลีลาหลงใหลครรไลเลื่อน
ฟังเถิดฟังเสียงตาเห่ช้าเตือน
ไม่วายเว้นเป็นเพื่อนป้องภัยพาล
เมื่อความรักเข้าตาอุราตระหนัก
ตาจึงรักรับเลี้ยงกล่อมเกลี้ยงหลาน
แต่
ครั้นเจ้าวัฒนาปรีชาชาญ
ได้เงินทองต้องการก็ลืมตา
ณ ที่บ้านบางแคตาแลค้าง
หลานเหินห่างหวนละห้อยเฝ้าคอยหา
หน่วงหนักเจ็บเหน็บจิตโอ้นิ
1194
0
0
หน้าส่วนตัว
