ก็แค่ความจริง...ในโลกไม่จริง
@นั่งมองเหม่อเพ้อถึงรำพึงหา
อยากเห็นหน้าอีกครั้งยังได้ไหม
อยากจับจองดองเจ้าเข้าในใจ
อยากอยู่ใกล้เหมือนตอนก่อนจากลา@
@คิดถึงเจ้าเฝ้าเสียใจในความโง่
ตัวออกโตแต่ใจใช่จะกล้า
ไม่ฉลาดขลาดกลัวมัวชักช้า
จนชะตาพลัดพรากจากกันไป@
@ยังจำยิ้มพริ้มพรรณชวนฝันหวาน
แรกพบพานอุราพาหวั่นไหว
ดั่งยิ้มนี้มีมนต์ดลหทัย
เข้าสะกดหมดใจให้แก่เธอ@
@ก่อนแช่ใจในน้ำแข็งแห่งความเหงา
ลมหนาวเป่าหัวใจไว้เสมอ
พอไฟรักถูกพามาพบเจอ
ใจก็เผลอพลั้งจิตคิดอยากลอง@
@ค่อยค่อยเริ่มละลายคลายความเหงา
เมื่อไฟรักรุมเร้าเข้าสนอง
อุ่นทุกคราวหนาวหมดไปใจเริ่มพอง
สุขทุกห้องหัวใจในอุรา@
@เห็นดอกไม้รอบลานบานสะพรั่ง
นกร้อง
1208
5
0
หน้าส่วนตัว
