ใน..เวิ้งว้าง..คว้างฝัน...!

พุด

http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song290.html
รักเอย 

หอมพุดซ้อนหวานอวลในพรายฝน
การะเวกบ่มรินร่ำมากับฟ้าหนาว
หยาดน้ำค้างกลางใบบัวพลิกพริ้งพราว
ดูกับราวหยาดเพชรร่วงสู่ปวงใบ
ประดุจชีวีดั่งน้ำค้างรอระเหยหาย
ยามสุริยาฉายแสงส่องไสว
วูบมลายหายวับไร้รอยใด
คือสัจจะใจธรรมดาฝันนิรันดร์กาล
แลโลกก็ยังหมุนวนวัฏฏจักร
มาทายทักทุกข์สุขเศร้าซึ้งหวาน
มาบ่มเพาะเมล็ดฝันตราบชั่วกาล
เป็นตำนานแผ่นดินตราบสิ้นใจ
เลือกโลกไหนเล่าหนอจิตมนุษย์
ให้พิสุทธิ์ผ่องแผ้วดั่งแก้วใส
โลกธรรมโลกทองโลกศิวิไลซ์
ขึ้นกับใจใครสร้างบุญ..เป็นทุนทาง..
โลกแห่งรักคือทุกข์ใช่ไหมเล่า
แล้วไยเจ้ายังปองหม่นหมองหมาง
กี่ภพชาติพิสวาทลวงหลงอ้างว้าง
รู้ปล่อยวางทิ้งโลกมายาฝัน..นิรันดร......!


http://www.thaipoem.com/forever/ipage/song290.html
รักเอย ศรีไศล สุชาติวุฒิ 
รัก เอย จริงหรือที่ว่าหวาน
หรือทรมานใจคน
ความ รักร้อยเล่ห์ กล
รักเอยลวงล่อใจคน
หลอกจนตายใจ
รัก นี่ มีสุขทุกข์เคล้าไป
ใครหยั่งถึงเจ้าได้ คงไม่ช้ำ ฤดี
รัก เอย รักที่ปรารถนา
รักมาประดับชีวี
หวั่น ในฤทัยเหลือที่
เกรงรักลวงฤดี รักแล้ว ขยี้ใจ
หื่อหื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ
หื่อหื่อฮือฮือ ฮือฮื้อหื่อฮือฮื้อ
ขืน ห้าม ความรักคงไม่ได้
กลัว หมอง ไหม้ ใจ สิ้นสุขเอย
หื่อหื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ
หื่อหื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ
หื่อหื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ
หื่อหื่อฮือฮือ ฮือฮื้อหื่อฮือฮื้อ
ขืน ห้าม ความรักคงไม่ได้
กลัว หมอง ไหม้ ใจ สิ้นสุขเอย
หื่อหื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ
หื่อหื่อฮือฮือ ฮื้อฮือฮือหื่อ ฮือ...