ความจนอันรื่นรมย์

ก่อพงษ์ พงษพรชาญวิชช์

(ต่อครับ)
                               
ลตว. :  กลับไหมครับ ซาวนาทีแล้วนี่ครับ
กพ. : งั้นก็กลับ  ไหนใครได้อะไรบ้าง
ปตว.  :  เวลาน้อยอย่างนี้บ่มีทาง
              นอกจากแวะซื้อมะปรางแผงข้างร้าน
ลตว. :   เปลี่ยนมะปรางเป็นสตรอเบอรี่ดีไหม
ปตว.:    มันราคาเท่าไหรแบบไม่หวาน
ก.พ. :    20  บาท  ยี่สิบแง่งแพงเอาการ
              แต่เอาเถอะนาน ๆ จึงซื้อกิน
ปตว. :    เราซื้อต้นสตรอเบอรี่ดีไหมพ่อ
ลตว. :    ปลูกแล้วก็คงได้ชมและดมกลิ่น
               บ้านเราแล้งร้อนแทบว่าน้ำตาริน
               ส่วนสตรอเบอรี่ชินความหนาวเย็น
ก.พ. :     ในเมืองหนาวรู้ไหมเขาก็ดัดแปลง
               ปลูกฟักแฟงเมืองร้อนเราราวทำเล่น
                นี่ถ้าเราดัดแปลงอย่างเขาเป็น
                คงได้เห็นสตรอเบอรี่ในที่แล้ง
ลตว. :      ล.ฯ เคยอ่านในนิทานเรือนกระจก
                 ฝรั่งปลูกต้นก้นครก  ต้นต้องแล่ง
                ทำน้ำหวานทำไวน์บ้างขายอย่างแพง
                 พืชเมืองแห้งเมืองฮ้อนถิ่นดอนเฮา
ปตว. :      แม่ค้าครับซื้อสตรอเบอรี่ยี่สิบบาท
แม่ค้า :     เหลืออยู่นี่  1 ถาดจะขายเหมา
                 สามสิบบาท ยี่สิบลูกเอาไม่เอา
                 ตัดสินใจไวเข้าคนเขารอ
ก.พ. :        เอาครับ  ผลไม้พวกนี้ปลูกที่ไหน
แม่ค้า :      บนดอยแถบเชียงใหม่ไงคุณพ่อ
                  นี่ยังสดมีเท่าไหร่ก็ไม่พอ
                  คนมาออซื้อกันทุกวันเลย
ปตว. :        เอ้า..แล้วใยขายเทแบบเลหลัง
แม่ค้า :       อืม..มีเหตุผลเสียจังพ่อคุณเอ๋ย
                 แบ่งกันกินแหละพ่อคุณคนคุ้นเคย
                  จะปลูกกินใช่ไหมเอ่ยคนเคยคุ้น
ก.พ. :        ขอบคุณครับ เอ้ารับไว้ แล้วไปกัน
                  ป้าน่ะมีอารมณ์ขันอันอบอุ่น
                  ไว้ปลูกได้จะฝากขายพึ่งใบบุญ
                   ไปล่ะครับขอบคุณที่ไม่เคือง
ปตว. :  	   พ่อจะปลูกยังไงในถิ่นแล้ง
ลตว.:          สตรอเบอรี่มิใช่แตงฟักแฟงเฟื่อง
ก.พ. :          ก็ปลูกในตู้เย็นไม่เห็นเปลือง
                   ให้แสงมันก็สิ้นเรื่องแล้วจะลอง
ลตว. , ปตว. :   เออ.....อืม.....หืม ?!!
(   มีต่อครับ )