ผมประจักษ์เสมอเมื่อเสพงานกวีนิพนธ์ ตลอดจนงานศิลปะแขนงอื่นๆ ว่า ธรรมชาติเป็นผู้หยิบยื่นความงามสู่มนุษย์ ฉะนั้น ความผ่องผุดเพริศพรายซึ่งเจียระไนในอารมณ์ ก็แล้วล้วนบ่มจากธรรมชาติทั้งสิ้น ผมสังเกต (ด้วยตัวเองนะครับ) ว่า กวีหรือนักกลอนที่ท่านมีความผูกพันกับบรรยากาศประจำถิ่น หรือสิ่งแวดล้อมอันบริสุทธิ์ ท่านจะรจนาร้อยกรองได้งามงดชดช้อยย้อยหยาดพิลาสล้ำ ด้วยความดื่มด่ำจากหัวใจแท้จริงท่าน
ผมนี่ถือว่ากรรมบันดาลจริงๆ ตาบอดเสียอย่างเดียว เป็นอันปิดทวารการเห็นเสียหมด ถึงได้รับรสธรรมชาติผ่านบทกวี ทว่ามิได้เห็นของจริง จึงไม่อาจวาดภาพในมโนสำนึกได้แจ่มแจ้ง กระทั่งเมื่อเขียนร้อยกรอง ท่านผู้อ่านจะพบว่า งานของผม
2110
1
0
หน้าส่วนตัว
