เมื่อช่วงสงกรานต์ที่ผ่านมา ฉันได้ไปบ้านของคุณยายทางภาคเหนือ เเม่พาฉันเดินลุยคันนา เด็กเมืองกรุงอย่างฉันเดินตามแม่ไม่ทัน ทั้งลื่น ทั้งล้ม แต่ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก จนกระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นทุ่งดอกไม้ขาวลานตา ช่อดอกไม้นั้นสีขาวเรียวสวย ฉันรีบยกกล้องขึ้นเก็บภาพมันไว้หลายมุมด้วยความตื่นเต้นก่อนที่จะถามแม่ว่านี่คือดอกอะไร หากแต่คำตอบนั้นทำให้ฉันอึ้งไปชั่วขณะ ดอกขาวๆเหล่านี้คือดอกยาสูบ ใบเขียวๆที่ฉันกำลังจับจะถูกนำไปบ่มเป็นบุหรี่ที่คร่าชีวิตผู้คนแบบผ่อนส่งอยู่ทุกวัน ยิ่งแม่ชี้มือไปทางโรงบ่มก็เหมือนเป็นการตอกย้ำให้ใจหาย
เคยอ่านในบทความของกวีท่านหนึ่ง เขาเขียนไว้ว่า คนเราทุกคน
หน้าส่วนตัว
1950
0
0
